Gerrit Hulsink overleden

In Memoriam Gerrit Hulsink

Gerrit (geboren te Wierden in 1934) soleerde vanaf zijn achtste in het jongenskoor van zijn parochie. Als jongetje al werd hem de liefde voor zang en voor het gregoriaans bijgebracht: de schooljaren waren verweven met de koorrepetities en –optredens. Op zijn vijftiende werd hij gevraagd om er het orgel te bespelen en na de militaire dienst om dirigent te worden in de parochie te Rijssen. In de jaren hierna bekwaamde hij zich in de muziekwetenschap en koordirectie te Enschede en Zwolle. Het was een zeer drukke tijd voor de jonge vader.

In 1973 wordt hij benoemd tot docent ‘muziektheoretische vakken’ op de Muziek-Pedagogische Academie te Leeuwarden. Ook richtte hij er de Leeuwarder Schola op en het ‘Consortium Vocale Leoverdia’. Hij gaf vele cursussen, uitgaande van de Nederlandse Sint-Gregorius Vereniging (NSGV) en Amici Cantus Gregoriani (ACG), vooral ook gregoriaans.

Na zijn pensionering ging de familie Hulsink weer terug naar Rijssen. En ook weer terug in de koren van voorheen. Hij is een van de initiatoren en jarenlang stuurgroeplid van de Gregoriaanse Academie, verzorgde er de eerste inleiding over ‘het gregoriaans, benaderd vanuit de algemene en gangbare theoretische muziekwetenschappen’ (oktober 1994). Rond die tijd werd hij ook dirigent van de Mannen Schola van ACG. Met deze groep kon hij experimenteren met zijn ideeën omtrent de uitvoeringswijze van de oriscus.

Gerrit is altijd een doener geweest. Niet voor niets werd hij geëerd met de ridderschappen in de Orde van St. Sylvester en van Oranje Nassau. Van de NSGV ontving hij het Ereteken voor Bijzondere Verdiensten. We zullen hem missen: zoals hij het repertoire voorbereidde, alleen, in zijn tjokvolle werkkamertje: wat heeft die man gewerkt! Maar altijd op een wijze die hij tot in detail kon en ook graag wilde verantwoorden: het moest allemaal reproduceerbaar zijn, vanuit de neumen van Laon, en dan maar proberen te zingen, net zolang tot hij voelde: zo moet het ongeveer bedoeld zijn. We zullen zijn mooie solostem missen. Gelukkig hebben we zijn werkwijze nog; en de herinnering aan zijn verrukkelijke bonhomie!

GvO